De Onstuimige Fase in De Overgang

Home / Bewustzijn / De Onstuimige Fase in De Overgang

Deze blog is jullie beloofd als de onstuimige fase van de Peri Menopauze. Hoe ga ik nu beschrijven wat de Peri Menopauze is. Al die benamingen…. De een noemt het zus de ander noemt het zo. Ik heb er over zitten dubben hoe ik het nu ga benoemen, die fases waar je doorheen gaat tijdens de hele overgang, het proces daarvan. Dit deel noem ik onstuimig, orkaanwaardig!

Stormen en orkanen

Door de orkaan die huisgehouden heeft op o.a. Sint Maarten en haar weg ging zonder dat ze zich liet sturen, oncontroleerbaar, vernietigend, zo ervaarde ik de afgelopen ruim anderhalf jaar als een orkaan. Ik kan op dit moment geen betere metafoor vinden dan dat mijn voorgaande periode ‘orkaanwaardig’ was.

September 2015 startte deze fase met ‘herfststormen’ zoals vandaag het geval is. De ene storm was net wat krachtiger dan de andere, schudde de boel flink door elkaar, daarna werd het weer kalm(er) en dan kwam er weer een storm. Matige opvliegers, vestje uit, vestje aan. Wat meer transpireren. Ik schoot af en toe eens uit mijn slof, kreeg wat vaker last van nachtzweten, keerde steeds vaker meer naar binnen, zocht minder het contact op met anderen. Kreeg af en toe wat meer moeite met concentreren, vergat soms wat vaker iets. Ik riep weleens dat ik wel in de overgang zou zijn, maar wat ik riep liet ik niet echt toe. Het drong niet door, had geen duidelijke plek in mij, kreeg geen ruimte. Ik had wel het idee dat naarmate ik ouder werd het ook allemaal iets lastiger kon worden en minder vloeiend zou gaan dan 10 jaar eerder. Mijn overlevingsinstinct, persoonlijkheid en de daarbij horende hormonen, zorgden ervoor dat ik nog altijd best veel ballen hoog kon houden als dat nodig was. Ik nam meer werk aan en ik koppelde mijn emotionelere pieken en dalen en mijn lichaamsklachten van op- en nachtvliegertjes enzo meer aan mijn energetisch proceswerk. Ik ervaarde nog altijd meer dan voldoende draagkracht om draaglast aan te kunnen.

Korte uitleg functie over verschillende hormonen kan je o.a. lezen op : http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/diversen/27586-hormonen-oestrogeen-progesteron-testosteron.html en op https://www.gezondheidsplein.nl/dossiers/menstruatiecyclus/hoe-beinvloeden-hormonen-je-gedrag-en-humeur/item68079

Hoe onstuimigheid kan beginnen

In December van dat jaar kwam mijn partner voor de derde keer thuis te zitten met een burn-out en baanverlies. Mijn partner zat er enorm doorheen. In Januari 2016 kreeg ik voor het eerst een paniekaanval. En dan bedoel ik ook een paniekaanval. Trillend van zweet, angst, hartkloppingen zat ik met mijn partner bij een therapeut die hem zou gaan ondersteunen. Ik had blijkbaar die ochtend mijn eerste flinke opvlieger, waar ik enorm door was overdonderd. Die mij deed duizelen en het gevoel gaf ziek te worden, weggeslingerd, heel akelig gevoel. Deze therapeut (van een zeer kundig neuro psychologische praktijk) zag dit aan en zag potentie in mij. In een 1 op 1 gesprek met haar over onze situatie thuis en mijn paniekaanval, ging het gesprek een kant op die ik niet had voorzien. Zij legde heel vakkundig en onderbouwd haar vinger op mijn zeerste plek waar ik al jaren laag voor laag aan werkte. Zonder enige vorm van veiligheid of vertrouwen te voelen in mij trok zij de deksel van pot. Zij had een fantastisch analytisch vermogen en ze was een mentaal, neuro-psychologisch talent in haar vak! Maar verdorie, het ging hier niet om mij, het ging om mijn partner, en nu lag de wond in mijn kern bloot die ik niet eens op kon vangen in en met mijn gevoel. HELP…..IK KAN HET NIET OPVANGEN! HELP….IK KAN MIJZELF NU NIET OPVANGEN! HELP….IK KAN MIJN PARTNER NIET OPVANGEN! Hoe moet het nu met mijn gezin, met mijn werk, met alles eigenlijk. Die middag en dagen daarna kreeg ik nog een paar hevige opvliegers van de categorie paniek en wist ik nog steeds niet dat het opvliegers waren, getriggerd door stress en accute hormoonspiegeldaling. Wat ik ook kreeg waren de eerste boosheidsuitvallen. Van die uitvallen die plots bats boem uit de hoek komen. Stemmingswisselingen dienden zich aan. Kon niet meer goed inslapen ’s avonds of doorslapen. Ik herkende mijzelf hier niet in. Ik maakte mij daar zorgen over. Dacht aan de afgerukte deksel en wat er in die pot zat……

Lucca Italie

Tijdens het voorjaar werd ik rustiger. De paniekaanvallen waren niet meer voorgekomen en ik was aan de slag gegaan met stukjes uit mijn kernthematiek die was bloot komen te liggen. Mijn partner begon zijn draai te vinden bij een beeldend therapeut en was gestart met vrijwilligerswerk. Mijn werk liep lekker, al kostte het me soms meer moeite. En toch herkende ik mijzelf niet meer helemaal. Ik had nog altijd last van dezelfde slechte nachtrust, nachtzweten, stemmingswisselingen, mijn lichaam vertoonde ongemakken. Een frozen shoulder, dan weer last van een knie, of mijn pols. Spierpijnen afgewisseld door soepele spieren. Af en toe opvliegertjes. Ik trok mij ook steeds meer terug naar binnen. Maar wat mij het meest bij is gebleven is de matheid die ik voelde. Een matheid die richting neerslachtigheid gaat. Dat gevoel had ik steeds vaker. Ik voelde ook vaker de stress-triggers. Die verontrustte mij. Het bewustzijn wat ik erop kreeg. Langzaam kreeg ik steeds vaker een beetje meer angst voor de stress-trigger, waarbij ik op slag uit de veiligheid en vertrouwen geslingerd kon worden op een moment dat ik te kwetsbaar was om in mijn daadkracht te staan.

We gingen in de zomer van 2016 naar Italie. Naar een gebied in Toscane waar ik sinds een paar jaar een leylijn volg en krachtplaatsen bezoek. Dit keer was Lucca en omgeving het gedeelte waar ik zou reizen. Tijdens die reis gebeurde het dat ik 2 dagen na aankomst volledig gedesorienteerd was. Ik had het gevoel in een doolhof te zijn. De weg kwijt te zijn. Ik raakte weer in paniek. Het gevoel van desorientatie was ronduit beangstigend. Ik kon ook de hitte niet aan (triggerde blijkbaar voortdurend opvliegers), van de sterke espresso’s kreeg ik ze blijkbaar ook, die opvliegers. Ik kreeg last van hartkloppingen en de koude airco’s her en der bezorgde mij uiteindelijk ook een fikse verkoudheid. Ik bezocht maar enkele plekken, maar op een dag voelde ik dat ik naar Lucca moest. Het was mijn slechtste dag, dat wel. En de kinderen mopperde dat ik echt dom was. Aangekomen in Lucca stevende ik meteen op een kathedraal af met een heel oud vingerlabyrint op de pilaar bij de ingang. Een labyrint helpt bij het terugvinden naar de weg in jezelf. Daarna ging ik de kathedraal binnen. In eerste instantie liep ik de tegengestelde richting in. Ik ging namelijk bij de uitgang van de kathedraal naar binnen. De hele kathedraal stond vol met symbolen, ook op de vloer. Ik voelde me rot, depressief bijna, ziek en zocht en vroeg innerlijk om hulp. Ik vroeg letterlijk om leiding waarheen te gaan. Ik stond voor een heel oud beeld van Jezus. Een uit hout gesneden Jezusbeeld met ogen die zo levendig zijn dat ze je echt diep in je ziel aankijken. De hulp die kwam. De ogen leken mij te vertellen de hoek om het beeld heen te gaan. De ogen voelde zelfs dwingend aan en duwde mij weer op gang. Vreemd dwalend door de kathedraal stond ik op het punt om flauw te vallen van beroerd voelen. Ik zocht steun aan een pilaar en keek op de grond. Ik stond wijdbeens boven een meermin met een dubbele staart. Een oeroud Vrouwelijk Godinnen Symbool. Haar vagina en baarmoeder wijd open. Half vrouw, half vis, krachtig, stevig, volle borsten, bolle buik. Het wordt een heel boek als ik ga vertellen wat ik allemaal ervaarde en waarom, maar voor nu kan ik met jullie delen dat op dat moment voor mij heel helder was wat zich open-baarde. Een zin kwam tot mij daar staande boven de meermin, namelijk ‘zelfontkenning loslaten’. Op dat moment wist ik dat ik op een andere, diepere weg in mijzelf was gezet. Ik voelde de spiraalwerkende kracht naar beneden, in mijn lijf, mijn gevoel, nog dieper de grond in. Er werd iets nieuws in mij geopend, in die kernruimte waar die deksel vanaf was. En ik wist dat het goed was, alleen nog niet wat de bedoeling was en hoe.

Najaar en winter 2016 ‘als de natuur tot rust komt, doe ik mee’

In deze tijd liet ik heel veel los wat ik in die maanden daarvoor had doorleefd en meegemaakt. Ik ruimde innerlijk op en maakte ruimte. Het was een heel fijn najaar en einde jaar. Er zaten mij nog wel een paar zaken dwars. Dingen die ik door mijn rumoerige geest, emoties en lijf niet goed was aangegaan. Maar ik kon niet alles ineens oppakken. Waren nu ook de opvliegers voorbij? De slechte nachtrust? De neerslachtigheid? De stemmingswisselingen? Nee, maar het is hanteerbaarder. Het innerlijk opruimen en loslaten deed goed. Er dient zich wel iets nieuws aan, twijfel en verwarring. Ik lijk over heel veel beginnen te twijfelen. Ik kan moeilijk keuzes maken. Dat kon zijn van wat moet ik kiezen voor het avondeten, kleding, in mijn werk, wil ik dit nu wel of niet of wel of niet. IK WEET NIET MEER WAT IK WEL OF NIET WIL. En ook niet met wie of wie niet. Ik merk ook dat het ‘ZORGEN VOOR…’ mij tegen begint te staan.

Winter en Voorjaar 2017 van storm naar orkaan

In Januari 2017 krijg ik griep. En lang, 3 weken lang ben ik ziek. Het is geen gewone griep. Het is griep met een extra boodschap. Zoiets. Ik weet hoe ik me voel als ik tegen een staartje van het uitwerken van een groeithema aanzit. In dit geval het los gaan laten van Zelfontkenning. Ik kan mij er aan overgeven. En ik laat het laatste stukje los en het bevrijd me. Ik ben zo blij dat dit gelukt is. Ik vergeet alleen iets cruciaals! Na zelfontkenning komt het toe gaan laten van mijn zelferkenning. De nieuwe weg in Lucca die me is geopenbaard. En ik ben leeg. Moe van het hele jaar. En van al die vreemde emotionele en fysieke verschijnselen. Van de langdurige te weinig nachtrust. Moe van alles. Ik heb draaglast losgelaten en nog echt niet voldoende eigen draagkracht toegelaten. Die moet ik eerst vinden. Ik moet wennen aan mijzelf. Ik heb echt het gevoel dat ik een deel van mijzelf ga ontmoeten die ik nog niet ken. Vertrouwen en veiligheid opnieuw gaan toelaten. Verwerken wat er los is gelaten. Tijd nemen om te voelen wat ik nodig heb. Wat voedend is voor mij. Ik voel me kwetsbaarder dan nooit tevoren. En puurder. En precies in die kwetsbaarheid en die puurheid word ik gekwetst. Ik word hard geraakt. Het gooit me omver. Ik probeer me overeind te houden. Maar dat gaat me niet lukken. Behalve als ik ingrijp. Niet op anderen, maar op mijzelf. Een nog rauwere pijn uit die pot waar de deksel vanaf was komt als een vulkaan los. Ik voel het rommelen, onderaards, borrelen. Ik voel dat ik in staat zou kunnen zijn om zodanig uit de hoek te komen dat ik er spijt van ga krijgen. Zo gekwetst en verraden voel ik me in mijn kwetsbaarheid en puurheid. Ik ga naar 2 dierbare mensen die mij krachtig en liefdevol steunen. Dankbaar kom ik tot een beslissing en weet ik wat mij te doen staat. Ik ga een time-out nemen en trek me voor een tijd terug in alleen-zijn om mijn vulkaan veilig tot uitbarsting te laten komen. Dat is het meest liefdevolle wat ik voor mijzelf kan doen. En die vulkaan barst los, na mijn beslissing voor een time-out, en ik laat daarover de controle los.

Juni tot en met heden 2017  

Ik ben super wiebelig. Huil veel.  Op een Vrijdagmiddag ben ik met mijn vriendin bij een labyrint en een prachtige tuin. Met deze vrouw deel ik al een heel leven. Vanaf dat we heel jong waren. Ze luistert naar mij, kijkt, voelt. Ik vertel haar van al mijn gevoelens, van al mijn innerlijke veranderingen, mijn verwarringen, twijfels, opvliegers, vergeetachtigheid, veranderende lichaam, stemmingswisselingen, dingen die ik nu zie en voorheen niet kon of wilde toelaten….. en tijdens de lunch zegt ze dat ik in de overgang ben en waar ik zo’n beetje zit in het proces. En voor het eerst hoor ik het en komt het echt binnen. IK BEN IN DE OVERGANG. Voor haar de gewoonste zaak van de wereld dat dit er allemaal bij kan horen. Zij herkent bij mij wat ze bij zichzelf herkent of bij andere vrouwen die ze kent. We praten uitgebreid die dag en op andere dagen over dit onderwerp. We ontdekken gezamenlijkheden en verschillen. En ik voel me dankbaar en opgelucht. Er is niets mis met mij. Het is De Overgang.

Ik koop boeken, speur internet af en ontdek meer en meer. De Overgang zit qua gespreksstof en herkenning nog steeds in de taboesfeer en onwetendheid. En dat is heel jammer. Maar voor mij een kans om erin te duiken en mijzelf opnieuw te leren kennen en vooral te steunen en te voeden. Ik maak afspraken met overgangsconsulenten, homeopaat, maak nieuwe voedingsschema’s, work-outs en vooral veel voelen. Want mijn geest, mijn denken, is sterk veranderd. Het voelt soms of mijn geest in mijn voeten zit.

Door de enorme stress-triggers van de maand Mei en de beslissing om mij over te geven aan mijn time-out kwam dan wel de vulkaan tot uitbarsting. Deze overgave zorgde ervoor dat mijn hormoonspiegels in flinke pieken en vooral dalen gingen bewegen. Hevige opvliegers de een na de ander. Ik noem ze voor het gemak de Super Opvliegers. Ze bestaan. Ze komen uit mijn voetzolen, electrische golven trekken via mijn benen omhoog door mijn lijf. Ik voel me koortsig al voelt koorts anders. Hitte stuwt alles omhoog tot in mijn hoofd. Ik adem, word stil, tijdens zo’n opvlieger ben ik diep in mijzelf, ik kan niet praten, ik moet diep bij mijzelf blijven, ik adem in en uit. Pff ze duren gemiddeld 20 minuten. Daarna krijg ik hoofdpijn. Ik ben gevloerd. Bijkomen. En het waren er veel….van deze super opvliegers.

Woede die daarbij mee kwam. De eerste keer schrok ik me rot! De keren daarna besloot ik om de woede en de opvliegers te gebruiken om dat wat mij niet meer dient weg te schroeien.

In Juni en Juli was ik niet neerslachtig. Nee ik was echt depressief en kreeg ik een paar keer een angst en paniekaanval. Kon ook niet helder denken, en had veel migraine-aanvallen (nooit last van gehad). Na een bezoekje aan de dokter in Augustus werd duidelijk dat mijn hormoonspiegel een enorme snelle daling maakte. Dat kon ik ook voelen aan mijn baarmoeder en blaas. Die is geslonken, minder elastisch. Plassen ken ik tegenwoordig een andere betekenis toe. Nachtplassen was de bezigheid van de maanden Juni en Juli. Hele nachten was ik daar zoet mee. Na meer training van de bekkenbodemspieren rondom de blaas wordt dat nu beter. Koffie drink ik bijna niet meer, van thee word ik ook niet zo blij. Water dat drink ik veel. Alcohol dronk ik al jaren niet meer. Roken was ik in Februari al mee gestopt.

Huilen, ohhh wat heb ik gehuild. 3 Maanden lang tot 2 weken geleden veel en vaak. Rouwen en oud verdriet loslaten. Rouwen om zoveel wat ooit of onlangs verloren is mijn thuis, mijn ouders, geliefden, dierbaren, gemiste kansen, verkeerde beslissingen in het verleden, onvruchtbaar worden….. Eindelijk! Eindelijk kon ik rouwen en daarmee nog meer liefde toelaten. En voor alles waar ik om rouwde, groeide de liefde en de zelferkenning voor mijzelf. Groeien doe ik weer, vreugde is weer teruggekomen en voelbaar. Mijn volledige time-out heeft plaatsgemaakt voor een part-time time-out. Ik werk voorlopig 2 dagen per week. De rest van de tijd is andere tijd. Francine Oomen noemt het in haar boek ‘Oomen stroomt over’ als braakliggen. De vruchtbare grond waar zoveel op gegroeid is heeft rust nodig. Mag braakliggen, om te herstellen, zodat er iets nieuws gezaaid kan worden. En dat nieuwe is niet de hormoongedreven vruchtbaarheid, maar zal de vruchtbaarheid zijn die komt uit een andere kracht. Een andere daadkracht.

Het is een lang blog artikel geworden. Ik ben niet klaar met schrijven. Ik ben niet klaar met De Overgang. Ik weet niet welke verrassingen er nog in petto zijn voor mij in dit boeiende groei en ontdekkingsproces. Maar op dit moment schrijf ik dit artikel met meer ruimte in mij dan ik ooit heb gekend. In een volgende blog ga ik losse onderwerpen bespreekbaar maken.

XXX

 

 

 

Related Posts