Opgeruimd staat netjes

Home / Bewustzijn / Opgeruimd staat netjes

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een blogartikel schreef. Ik heb het ‘druk’ gehad met mijzelf en mijn nieuwe ontwikkelingen.

50 worden medio Februari was een ding de laatste tijd. Een interessant gegeven wat ik uit wilde pluizen. Wat was dat toch met dat 50 worden? Wat deed dat met mij? Waarom rezen er de laatste maanden steeds meer vragen op in mij en waar kwam die drang vandaan om steeds dieper in mijn innerlijke kamers rond te kijken. Het was namelijke een andere drang dan graag aan innerlijke groei te willen werken en iets te willen bereiken.

Ik kan nu zeggen dat het innerlijk opruimwerk is. Innerlijke kamers leeghalen van mijn verzameling verhalen, emoties, verplichtingen, aangeleerd gedrag. Dingen die ik daarbinnen had neergezet in mijn leven die ik ooit nodig had en dingen die ik vast nog nodig had…ooit. Onthechten is het. Het is ook steeds meer ontdekken wat echt bij mij hoort en wat niet, wat echt voelt en wat niet, wat ik echt nodig heb en wat niet. En het is een nieuwe identiteit toelaten. Het is letterlijk ruimte maken om nog meer mijn echte identiteit en autonomie te gaan innemen vanuit verbondenheid met mijzelf, mijn hart en met anderen.

Dus kom ik ook van alles tegen wat niet op de voor mij juiste manier gehecht was. En auw! dat doet soms zeer en soms dan moet ik enorm om mijzelf lachen. Want mijn 2 puberkinderen zijn ook hun identiteit aan het laten groeien en hun nieuwe wereld aan het verkennen. Ik herken dat van toen ik 14 en 16 jaar was. Zoals het eindeloos experimenteren met make-up en haren, de eindtijd van thuiskomen is nu standaard veel te vroeg wordt mij verteld, mijn kinderen slapen plotseling uit ipv dat ze om 7 uur al beneden waren. Gaan laat naar bed, zitten vaker in hun eigen wereld. Hebben ongezouten meningen over de wereld en dus ook over mij. Zeggen het vaker beter te weten dan ik. Willen nu kledinggeld, bijbaantje zoeken, zijn soms super boos op de wereld en iedereen en ik krijg te horen dat ik soms met activiteiten wel traag ben en alles wat erbij hoort om je los te weken van je ouders omdat het nodig is om jezelf veilig neer te zetten en op eigen benen te komen staan.

Met al dat onthechten van mij van de het afgelopen jaar kon ik goed voelen op welke delen in mij ik niet veilig ben gehecht toen ik op deze wereld kwam. Dat voelt heel verdrietig en pijnlijk soms en tegelijkertijd grijp ik nu met beide handen de kans mij alsnog veilig te gaan hechten. Grijp ik met beide handen deze kans om mijn kinderen op dit grensgebied naar hun volwassenheid, onveilige hechtingen alsnog te repareren waar mogelijk. Want ook ik heb daar als moeder steken laten vallen omdat ik de wijsheid daar nog niet voor had toen zij klein waren. Ik kan heel goed mee met hun gevoelens, bewegingen, gedachten en onzekerheden. De communicatielijnen staan nog steeds tussen hen en mij open, blijven knuffelen, gezamenlijke activiteiten blijven we doen en tegelijkertijd de ruimte geven aan hen om zich helemaal te mogen ontdekken en zichzelf te mogen vormen. Bij mij zien ze de andere kant, het weer ont-doen van al mijn moeten en de ‘items’ die ik in mijn kamers had gestopt. Tussen beide ontwikkelingsfasen die soms tegengestelde belangen laat zien, vinden we elkaar door bruggen te bouwen. In de openheid van het laten zien van mijzelf in mijn fase is er een beweging ontstaan die vooral mijn dochter nu goed kan volgen. Zij herkent in het vrouwelijke stuk de groei in mijn vrouw-zijn die zij op een ander niveau ook doormaakt. Mijn zoon kan zich nu wat meer gaan losmaken van mij en een stap naar zijn vader zetten om vervolgens weer op een andere manier met mij in verbinding te komen. Precies zoals de natuur het bedoelt.

50 zijn gaat voor mij over een nieuwe levensfase waarin ik mijn innerlijke vrouwelijke vrijheid alle ruimte ga geven en steeds meer keuzes ga maken om die dingen te doen waar ik zin in heb en zingeving in vind. Een nieuw creatieproces!

Related Posts