Pinokkio, tomaten en roodkapje

Home / Bewustzijn / Pinokkio, tomaten en roodkapje

10 Jaar geleden was ik op een weekend van The Journey (helende reis) van Brandon Bays. Bij mijn partner was kort daarvoor kanker geconstateerd en hij kon niet behandeld worden, wel geopereerd en dan op hoop van zegen verder of niet. Onze kinderen waren 3 en 5 jaar oud. Ik was in een toestand terechtgekomen van niet lullen, maar doorgaan. Sterk zijn en niet zwak, de rots in branding. Iedere vorm van angst en verdriet duwde ik met alle kracht weg, bang om te voelen en te breken. Ik hielp mijn partner met alles uit te zoeken, second opinions te regelen, emotioneel te steunen, voor de kinderen te zorgen, het huis gezellig te maken, mensen om ons heen te informeren en de wensen voor de begrafenis werden doorgenomen. s’ Nachts lag ik wakker. Ik zag mijzelf achter de kist lopen met mijn kinderen en probeerde alvast dat beeld vooraf te doorgronden, zodat ik dan als het zover was mijn kinderen hierin als een sterke moeder in mee kon nemen. Op een bepaald moment kreeg ik paniekaanvallen, bijvoorbeeld als ik bij de Albert Heijn was waar velen mij kennen en dan vroegen ‘hoe gaat het nu met jou’? Angstzweet brak me dan uit, hartkloppingen, duizelingen, flauwvallen. Zolang als ze mij maar niet vroegen hoe het met mij ging, ging het prima. Ik ging boodschappen doen in andere dorpen. Minimaal 20 kilometer van mijn dorp af, waar niemand mij kende.

Voor mijn partner had ik een lotgenoten groep gevonden bij een inloophuis voor kankerpatienten. Deze groep werd begeleid door een fijne vrouw die de opleiding The Journey had afgerond en mensen daarin begeleidde. In een van deze bijeenkomsten waar ik als partner bij mocht zijn opperde zij het idee dat ik het volgend weekend deel zou nemen aan het ervaren en leren toepassen van de helende reis. Dat klonk wel goed. Een heel weekend helend reizen, en voor mijzelf,  dat klonk als een vakantie naar verre tropische oorden.

Het weekend daarop zat ik in een groot hotel in Eindhoven met heeeel veel andere helende reizigers. Na een welkom op de gang naar de mega grote zaal kreeg ik een banaan in mijn hand geduwd met de boodschap dat ik pas weer mocht eten bij lunchtijd. Want Brandon vond dat je leeg moest zijn om goed te kunnen helen. Erg verontrustend vond ik dat. Ik mocht tussendoor wel kruidenthee drinken (wat ik toen echt getver vond en voor watjes) en zeker geen koffie. Bekijk het maar dacht ik, in de pauze ga ik naar de bar (ik kende de weg in dit hotel) voor een lekkere capuccino en een sigaret. Ik kwam de enorme zaal in en er leek geen einde te komen aan de stroom met mensen die op alle stoeltjes in rijen plaatsnam. Aangezien ik toch niet teveel wilde missen, nam ik plaats op de tweede rij dicht bij het grote verhoogde podium. Toen iedereen zat werd door een microfoon de binnenkomst van Brandon Bays aangekondigd. Het opkomen van een popster was er niks bij. Iedereen kende of had gehoord van Brandon want er werd gejuicht, geroepen, gehuild en heel lang applaus gegeven en ik voelde mij steeds onconfortabeler en zat als enige nog geloof ik. De rust daalde in toen Brandon op het podium stond en ons allen welkom heette en ook mensen herkenden en hen persoonlijk even toesprak. Toen rustte haar ogen op mij en begroette mij met de woorden zoiets als welkom voor de vrouw die bleef zitten toen ik opkwam, haar hart is groots en zo ook haar verdriet. Oh’s en ah’s kwamen van alle kanten en vet balen, ik was niet meer onzichtbaar. Na uitleg over de dagen en het programma kwamen we aan bij de eerste oefening. Alle stoelen moesten kris kras door elkaar en we moesten een persoon uitzoeken waar we de oefening 1 op 1 mee gingen doen. Er kwam een vrouw op mij af met de vraag of ik met haar wilde oefenen en zo begonnen we. 2 Stoelen tegenover elkaar en de vraag was ‘wie ben jij’. Steeds opnieuw moest ik de vraag aan de vrouw stellen, net zolang totdat er geen antwoord meer zou komen. Leek me leuk. Ik wilde ook wel eens weten wat er uit mij zou komen. Ze vroeg mij om met haar te beginnen en er kwamen antwoorden. Van haar naam, tot ik ben een vrouw, ik ben een moeder…..en toen gebeurde het….ik ben Pinokkio. Oh ben jij Pinokkio? Ja zei ze. Ik vroeg ‘wie ben jij’, antwoord, ik ben een tomaat. Mijn lachspieren werden aangezet door haar antwoorden. Ik begon te lachen en vroeg de vraag opnieuw en het antwoord was, ik ben roodkapje. Dit ging zo een tijd door en ik hield het niet meer, ik schaterde het uit als een pubermeisje met de slappe lach. En de vrouw werd boos, ging huilen, voelde zich beledigd, gekwetst, afgewezen. Er werd een coach bij gehaald die mij vertelde dat alles goed is wat er opkomt en dat ik daar respect voor mag tonen. Dat ik het recht niet heb om hierover te oordelen. Het drong niet goed door tot mij, ik kon niet stoppen met lachen. Ik had in maanden niet zo gelachen. Ik zei dat ik het heel vervelend vond voor de vrouw, bood mijn excuses aan en gaf aan dat ik in ieder geval niet terug zou komen tot na de lunch. Ik stond op en liep door de zaal richting deur.

Ik kwam op de lege gang en na een tijdje stopte mijn gelach. Ik voelde mij vreemd en naar omdat ik de vrouw niet serieus had genomen en totaal gemist had wat de doel van de oefening zou kunnen zijn. Ik had zin in koffie en een sigaret en vroeg de hostess die op een tafel wat boeken neerlegde of ik ergens rustig koffie kon drinken. De hotelbar had ik nu niet zo’n zin in. Zij wees mij op een kleine loungeruimte verderop in de gang, daar kon ik koffie pakken en even lekker zitten. Daar aangekomen zat daar een man aan een kop koffie en er stonden 2 bodyguards met oortjes in voor de ruimte. Ik vroeg of ik ook even koffie kon pakken en de man vond dat prima. Hij nodigde mij uit om naast hem te komen zitten en pakte een kop koffie voor mij. Ik plofte neer, bedankte hem voor de koffie en keek hem aan. Weet je wie ik ben zei de man. Ik antwoordde, ik hoop dat jij weet wie jij bent, deze vraag is nogal een ding deze ochtend. Hij gaf mij een hand en stelde zich voor, ik ben Mark Rutte. Aangenaam, ik ben Riette Kantelberg. Ook aangenaam. Wat doe jij hier vandaag. Ik geef een lezing voor de VVD. Oh, leuk, ik ben hier voor de helende reis. Geen idee wat dat is zei Mark. Ik heb ook nog geen idee, maar daar hoop ik dit weekend achter te komen. Mijn start was niet briljant deze ochtend, ik heb iemand niet serieus genomen en dat vind ik niet fijn. Ik heb wel sinds maanden niet zo gelachen als zojuist en dat vind ik dan wel heel fijn. En jij Mark? Hoe ziet jouw dag er uit? Ik geef zo een lezing en dan moet ik weer naar een ander congres. Misschien wordt jij nog eens onze nieuwe Minister President Mark. Wie weet Riette. Na nog een tweede kop koffie en een sigaret en een gezellig gesprek over ditjes en datjes, was het tijd om dag te zeggen en alletwee ons ding te gaan doen. Fijn weekend Mark, leuk je ontmoet te hebben, is wederzijds, ik wens je een helend weekend.

Terug de zaal in gegaan, werd ik opgevangen door een kordate coach die alsnog de oefening met mij ging doen. Zij ging mij vragen ‘wie ben jij’ en op een bepaald moment hoor ik mijzelf zeggen, ik ben de prinses op de erwt. En toen drong het tot mij door, door deze vraag te stellen kom je deelaspecten van jezelf tegen. En ik moest hartelijk lachen om mijzelf. Ik heb de vrouw op de tweede dag opgezocht en haar bedankt. We hebben samen na het einde van het helende weekend koffie gedronken en een sigaret gerookt op het terras van het hotel.

Deze oefening gebruik ik nog heel vaak. Probeer het zelf ook maar eens, en lach waar je om moet lachen en huil waar je om moet huilen. Laat je verwonderen over alles wat er in jou verscholen zit.

 

Related Posts